რუსთავი 2-ის ახალი პროექტი ”ნიჭიერი” და ბლოგერები

ბევრმა თქვენგანმა ალბათ წაიკითხა პოსტი ამ პროექტისა და მისი ბლოგის შესახებ  დოდკას ბლოგზე .  სიმართლე გითხრათ და, ამის შემდეგ უფრო დიდ Buzz-ს ველოდით, ვიდრე მივიღეთ;  რატომღაც გვეგონა, რომ ქართველი ბლოგერები ბევრ სტატიას დაწერდნენ და დიდი სურვილი გაუჩნდებოდათ, ამ კონკურსში მიეღოთ მონაწილეობა და პროექტში მონაწილეობის მიღების შანსებისთვის ებრძოლათ  (შეიძლება პოსტები იწერება კიდეც და მე ვერ მივაგენი, მაგრამ…).  არ მინდა გეგონოთ, რომ როცა ვამბობ – მეგონა თავს გაიგიჟებდნენ -მეთქი, ამას იმ 20 ლარის გამო ვფიქრობდი, რომელსაც ბლოგერებს თითო პოსტში მისცემენ (თუ ისინი კონკურსში გაიმარჯვებენ და ნიჭიერის ბლოგზე დაიწყებენ წერას).  ჰმ, ისე შეიძლება ბევრმა სწორედ ამის გამოც იუკადრისა, ალბათ, იფიქრეს, 20 ლარის მათხოვრები ხომ არ ვართო, – არ ვიცი. პრინციპში ჰონორარი ნორმალურია. მე ცოტა სხვა კუთხით მინდა დაგანახოთ ეს პრეოქტი და მასში მონაწილეობის მნიშვნელობა.

საქმე ისაა, რომ ესაა პირველი პრეცედენტი ქართულ ტელებაზარზე, როცა კონკრეტულ პროექტს უკეთდება ასეთი დონის ინტერნეტ-მხარდაჭერა: იქმნება ცალკე საიტი, რომელზეც  უნდა წეროს რამდენიმე ბლოგერმა, აიტვირთოს ვიდეოები და სხვა რაღაცები, რომელსაც ამ ეტაპზე ვერ გავამხელ. ჰოდა, აი ამ პროექტის ფარგლებში ბლოგერებს შეგვეძლება, დავამტკიცოთ და ვაჩვენოთ სკეპტიკოსებს, რომ ეს სფერო, რომელშიც ჩვენ ვიღწვით, არის მნიშვნელოვანი და რეალურად შეუძლია იყოს სასარგებლო. მაშინ როცა ძალიან ბევრ ჩვენგანს აქვს პრეტენზია, რომ ბლოგერებს აღგვიქვამენ არასერიოზულად და ბლოგი ასოცირდება ემო- ბავშვის ნაჯღაბნებთან, ის გვავიწყდება, რომ ჩვენ არ დაგვიმტკიცებია საპირისპირო. ჰოდა, ამ პროექტით, სწორედ ამის შანსი ეძლევა ქართულ ბლოგოსფეროს.

თუ ჩვენ, ანუ ბლოგერები, კარგად გავართმევთ თავს ამ ამოცანას,  დარწმუნებული ვარ, რომ მსგავსი პროექტები და შემოთავაზებები მომავალში იქნება ძალიან ბევრი!

ასე რომ, დაძლიეთ ამბიციები, გამოიძვრეთ პეროები და შეუდექით საქმეს   :)

რაც ყველაზე ძალიან გიყვარს 2

ყველანაირი ოფიციალური პროლოგის გარეშე დავიწყებ. მაშასადამე, დღეს გახლდით კინოთეატრ რუსთაველში, სადაც ”ფორმულა კრეატივმა” დაგვპატიჟა ბლოგერები ფილმის სანახავად; ხოლო ახლა, ჩვენგან რევიუს ელიან. მაშასადამე, ჩემი რევიუ:

თავიდანვე უნდა აღინიშნოს, რომ ვისაც მაღალინტელექტუალურ კინემატოგრაფიაზე გაბოდებთ და საოჯახო კომედების ყურებას არ კადრულობთ – თქვენი კარ… არა :D მოკლედ დაიძრეთ ბუმბულები თქვენი ფუმფულა უკანალებიდან და მარტივად იცხოვრეთ. საერთოდ სენტიმენტები, მზესუმზირა და ზაფხულში სოფელში სიარული არ ტეხავს, ასეთი პაპსა – მაგრამ სასიამოვნო ტიპის ფილმია ის რასაც რუსთაველში გვთავაზობენ ამ საახალწლოდ. ასე რომ უბრალოდ გაარელაქსეთ. უფრო მარტივად ავხსნი, მაგალითად ამ ფილმზე არ წასვლა – მხოლოდ იმ მიზეზით, რომ თქვენი ინტელექტუალური შესაძლებლობები არ გაძლევენ ამის საშუალებას იგივეა რაც, პახმელიაზე ”პინგვინების” ოსტრის მაგივრათ, რაღაც სირობა მექსიკური ომლეტი ჭამოთ – რომელსაც ქართულ მაღალი კლასის რესტორანში ამზადადებს მზარეული, რომელსაც მექსიკა საერთოდ არ გაუგონია და მის გეოგრაფიულ მდგომარეობაზე საერთოდ ლაპარაკიც ზედმეტია. ჰო, ეს რაც შეეხება პეროიანებს.

ახლა გადავიდეთ უშუალოდ ფილმზე. მარტივად დავწერ და უბრალოდ ჩამოვთვლი რა მომეწონა და რა – არა.

რა არ მომეწონა:

1. არ მომეწონა ოპერატორის ნამუშევარი, განსაკუთრებით ზედხედების გდაღება (ვერტმფრენიდან გადაღებული კადრები – ძალიან კანკალებდა).
2. სცენის შესავსებად გამოყენებული უაზრო დაილოგები.
3. საერთოდ უადგილო პრობლემის – დედინაცვალისა და გერის ურთიერთობის პათეთიკური წამოწევა.
4. მყუდრო ისეთი მყუდრო ვერ არის – როგორიც სერიალშია.
5. პატრული გოგონას თამაში – ძალიან არაბუნებრვია.
6. თიკუნას ძუძუები არ გვანახეს.

რა მომეწონა:
1. ფილმი არაა მოსაბეზრებელი და კულმინაციამდე კარგად მიდის ისე, რომ არ იღლები და არ ნატრობ, ”ნეტა მალე დამთავრდესო.”
2. კულმინაცია ძალიან თბილი და სენტიმენტალურია.
3. გრანდიოზას და შონზოს დუეტი ფანტასტიურია როგორც ყოველთვის.
4. კარგი იუმორია – თუმცა აქა-იქ ცოტა ბანალური და ცოტა ”ჩვენ ოფისში” გაცვეთილი ხუმრობები იყო.
5. მსახიობები კარგად თამაშობენ.
6. ფილმი გადაღებულია ძალიან კარგი ხარისხით – გამოსახულება და აუდიო არის შესანიშავი.
7. ფილმის ბოლოს, როკომ, მე და ყვავას, გვიკისრა ლუდი.

მოკლედ, უნდა აღინიშნოს, რომ ფილმი კარგია – თუმცა სამართლიანობა მოითხოვს, რომ ვთქვთ – არსებობენ ადამიანები ადამიანები, რომელბიც ფიქრობენ, რომ პირველ ნაწილთან შედარებით სუსტია.

ჩემი მხრივ კი დავამატებ, რომ ეს არის ფილმი, რომელსაც სიამოვნებით ვუყურებდი 31 დეკემბერს, ტახტზე წამოწოლილი, საახალწლო სუფრის გაშლის მოლოდინში – ბედის ირონიის ნაცვლად.

ჩემი სტუმრობა ”ღია საუბრებში”

გაიხსნა ახალი ბლოგი http://azrovneba.blogspot.com , ამ ბლოგის ავტორები იწვევენ სხვადასხვა ადამიანებს და ესაუბრებიან აქტუალურ თემებზე. მეც მიმიწვიეს და აი ჩემი ინტერვიუც შეგიძლიათ ნახოთ:

სტერეოტიპები ინტერნეტის შესახებ

საქართველოში ინტერნეტს არასერიოზულად რომ უყურებენ, ეს არავისთვის ახალი არაა. XXI საუკუნის პირველი დეკადა იწურება და ჩვენს ქვეყანაში ჯერ კიდევ ვერ გაუთვიცნობიერებიათ ინტერნეტის შესაძლებლობები და მისი საჭიროება. თვით ყველაზე ინოვატორი პიროვნებები და კომანიებიც კი ერიდებიან ინტერნეტთან ურთერთობას, ინტერნეტ მარკეტინგზე საერთოდ ლაპარაკიც ზედმეტია, პოლიტიკოსების და ინტერნეტის ურთიერთობაზე არაერთხელ დაწერილა ქართულ ბლოგებზე. მოკლედ, საქართველოში სიტყვა ინტერნეტი ვერ ცდება  სკაიპს, ”ოდნოებს” და ”ფორუმს.”

შეიძლება ითქვას, რომ პირველი სერიოზული ინტერნეტ პროექტი იყო მოძრაობა ”რე:აქცია,” როდესაც ჩემმა მეგობრებმა და მე, ორგანიზება გავუწიეთ 10 დღე-ღამიან საპროტესტო აქციას რუსეთის საელჩოსთან, ეს იყო 2004 წლის აგვისტოში. გადაჭარბებული არ იქნება თუ ვიტყვი, რომ ეს აქცია ფაქტიურად უპრეცედენტო იყო მსოფლიოში – როდესაც ჩვენ პროექტრიტ სხვადასხვა მესიჯები მივანათეთ რუსეთის საელჩოს ფასადს, ვასმენინეთ მათ ხმამაღალი მუსიკა და ა.შ.   ამ ყველაფერს მაშინ ჟურნალისტები აქტიურად აშუქებდნენ, ფაქტიურად ტელევიზია არ დარჩა საქართველოში, რომელიც ჩვენთან არ მოვიდა.  ისინი ჩვენ ინტერნეტ ფორუმ ”რე:აქციას” გვიწოდებნენ, რადგან ამ აქციის მონაწილეთა შეკრება თბილისის ფორუმის საშუალებით მოხდა, ჩვენმა მოჟურნალისტოიდო არსებებმა, თავიან ტვინებში ამ ყველაფრის გადახარშვა ასე შეძლეს: ”ინტერნეტ ფორუმი რე:აქცია.” ამაში განსაკუთრებული არაფერია, მაგრამ მაშინ ჩვენი დიდი ძალისხმევის მიუხედავად კორესპოდენტების აზროვნება ე.წ. ”ჩატის” იქით ვერ გავიტანეთ, ბოლოს მოვეშვით და ვთქვით რაც უნდა ის იბჟუტურონ, მთავარია აქცია გააშუქონ-თქო.

მაშინ ინტერნეტი ჯერ კიდევ ახალი ხილი იყო და აიტანდა კაცი ამ ყველაფერს; დღეს კი ვითარება იმაზე უარესადაა ვიდრე 2004 წელს იყო. ინტერნეტ მომხმარებელი რატომღაც წარუმატებელ ადამიანთან ასოცირდება, ადამიანთან რომელსაც არ ჰყავს მეგობრები, არ აქვს ცხოვრების ხალისი და ა.შ. და ა.შ.  ფაქტიურად ისეთივე დამოკიდებულებაა, როგორიც უინტერნეტო ეპოქაში ვიოლინოზე დამკრველ ბავშვების ან ხუთოსნების, ნაკითხების და წიგნის მოყვარული ადამიანების მიმართ ჰქონდათ. აბა დაუკვირდით? მართლა მასეა.

ყველა თოქ-შოუ, რომელიც ინტერნეტ თემატიკაზე მიდის აუცილებლად ტრიალებს ერთი თემის გარშემო: ”რამდენად საშიშია, რომ ვირტუალურმა ცხოვრებამ ჩაანაცვლოს რეალური.” ამ თემაზე მსჯელობენ ფსიქოლოგები, რომელებსაც ”დენიკინის” დროინდელ მეთოდებზე აქვთ ნასწავლი ადამიანის ფსიქოლოგია, ასევე სრულიად არა კომპეტენტური ხალხი, იქ წამოჩიტულია რელიგიური პასაჟებიც და ა.შ.

ქართველი ჟურნალისტები და ე.წ. სერიოზული და სოლიდური ხალხი, რატომღაც ვერ უშვებს იმის შესაძლებლობას, რომ ინტერნეტი ეს არის უსაზღვრო საინფორმაციო წყარო, ურთიერთობის ისეთივე საშუალება როგორიცაა ტელეფონი ან თუნდაც ფოსტა, ისეთივე კარგი ბაზარი როგორიცაა მაღაზია ან დახლი ლილოში.

ყველაზე საინტერესო კი ისაა, რომ არც ახალი თაობის ჟურნალისტები წყალობენ ინტერნეტს, ისინიც სკეპტიკურად უყურებენ ამ სივრცეს და იგივე სტერეოტიპებით აზროვნებენ.

ქართული ტელევიზიები თავიანთი პროექტების ”ინტერნეტიზაციას” ძალიან სკეპტიკურად უყურებენ, სკეპტიკურადაც არ ქვია ამას, საერთოდ უკვირთ  და კითხულობენ რა საჭიროა.  მხოლოდ ერთი ტელეკომპანია და ერთი გადაცემა აკეთებს ახლა სრულ ინტერნეტ მარკეტინგს, რომელშიც რამდენიმე ბლოგერი ვართ ჩართული, ამ პროექტის დეტალები მალე გახდება ცნობილი და ჩვენც წარგიდგენთ ამ ყველაფერს – ჯერ-ჯერობით ვერ გეტყვით რა გადაცემაა და რა სახის პროექტი იქნება. თუმცა აქაც მეტად არასერიოზული დამოკიდებულებაა, მაგრამ ჩვენ მაინც ბოლომდე დავიხარჯებით. იქნებ ამ პროექტის წარმატების შემდეგ მაინც მიხვდნენ თუ რამხელა რესურსს კარგავს ქართველი მომხმარებელი ინტერნეტის სახით.

პრობლემა: თეა თუთბერიძე

“მამა ბუასილის” თემა გადაიღეჭა ინტერნეტში, ყველამ იცით ეს ამბავი, ამიტომ უაზრო შესავალს არ გავაკეთებ და პირდაპირ საქმეზე გადავალ.

განვითარებული მოვლენების გამო ბევრმა ადამიანმა დააფიქსირა თავისი პოზიცია თუ პოზა. ყველა თანხმდება იმაზე, რომ “ბუასილთან” ბრძოლა ერთ–ერთი დიდი პრობლემაა სახელმწიფოში და აქ გამეფებული უნიჭობის და იმბეცილიზმის ნამდვილი სახეა. თუმცა ყველაფრის მიუხედავად უმეტესობა ადამიანებისა, რომელიც თავს ლიბერალსაც უწოდებს პოზაში დგება და ამ ყველაფერს იმითი ხსნის, რომ არ უნდა თეა თუთბერიძის იდეურ მხარდამჭერად, ან უბრალოდ თანამოაზრედ გამოჩნდეს.  ეს ერთი შეხედვით სნობური პოზაა, რომელიც კარგად დაახასიათა თბილისის ფორუმის ერთ–ერთმა წევრმა ჯინიდრინჯიმ:

საზოგადოებას თავი დაანებე საერთოდ, და “ლიბერალებს” ტიპიჩნი თბილისული სნობიზმი ჭირთ, რახან თუთბერიძემ-გაუნათლებელმა-კმარელმა-სოფლელკამ თქვა, ე.ი. ტეხავს, რომ აყვე, იმიტორო როცა აყვები, შენი კარენნოი თბილისელი ქალაქის ცენტრში მცხოვრები მეგობარი აუცილებლად “გიკებენს” და შეგადარებს ხოლო თუთბერიძე-გაუნათლებელ-კმარელ-სოფლელკასთან შედარება როგორც ჩანს უფრო დიდი შეურაცხყოფაა ე.წ. ლიბერალთათვის, ვიდრე ის, რომ იდეალები, რომლებსაც ისინი იდეაში უნდა იცავდნენ- გათელეს. “გოიმთან” იდენტიფიცირების შიში უფრო ძლიერი გამოდგა, ვიდრე ყველაფერი დანარჩენი

ჩემი აზრით კი ეს უბრალოდ კონფრომიზმის ზეიმია და სხვა არაფერი. მართლაც და როგორ შეიძლება მაღალი იდეალები გადაწონოს ერთმა კონკრეტულმა პიროვნებამ და საზოგადოების შეხედულებამ მასზე – როგორი მართალიც არ უნდა იყოს ეს შეხედულება.

მაგრამ ხალხს ეშინია! საზოგადოებას, ბოდიში მომითხოვია და, იმის ტრაკი არ აქვს კონკრეტულ საკითხზე ხმა აღიმაღლოს. ასე იყო როცა ხდებოდა გახმაურებული მკვლელობები, დამნაშავეთა გაპრავება, შერჩევითი სამართალი ქვეყანაში და ა.შ.  “ნორმალური” ე.წ. “მაღალი” საზოგადოება მაშინ სხვა პერსონებთან ასოცირებას გაურბოდა და საბოლოო ჯამში მივიღეთ იდეალების და ზოგადად ლიბერალიზმის კრიზის ქვეყანაში.  ის რომ მავანთა “თავისუფლება” ლიტ. კაფეებს ვერ სცდება ადრეც დავწერე, ლიტ. კაფეებს კი გასცდა მაგრამ შორს ვერ წავიდა – FB–ს შეაფარა თავი და ქართული ინტელექტის ზეიმი ახლა ამ სოციალურ ქსელში მიმდინარეობს. საზოგადოებას, რომელიც ამ შემთხვევაში უმცირესობაშია, ეშინია უმრავლესობასთან დაპირისპირების – იმ უმრავლესობასთან, რომელსაც ისინი ბნელებს და შავრაზმელებს უწოდებენ ინტერნეტში, მაგრამ რეალში ამის გადმოტანის და გადაკრული სიტყვის თქმის თავი არ აქვს.

საზოგადოებას, რა თქმა უნდა, არ ჩამორჩნენ პოლიტიკოსებიც – ამაში გასაკვირი არაფერი, იმდენად რამდენადაც ეს პოლიტიკოსები ამ საზოგადოების შემადგენელი ნაწილები არიან. თუმცა ბევრი მათგანი შემდეგში კვლავაც დაიწყებს საუბრას იმაზე, თუ როგორი ცუდია ამ ქვეყანაში ცხოვრება და როგორ არის გამეფებული აქ ორმაგი სტანდარტების პოლიტიკა.  კარგი პოლიტკისობა ისაა, როცა ობიექტურობის გრძნობა არ გაქვს დაკარგული და გირგვლიანის მკვლელობაზე და “ბუასილის” მიმართ წარმოებულ უკანონო დევნაზე და უსამართლობაზე ერთნაირად რეაგირებ. მაგრამ პოლიტიკოსება რომ მორალი დიდი ხანია დაკარგეს მაშინ მიხვდი, როცა გირგვლიანის სურათებს აფრიალებდნენ და ამ დროს ლევან პირველთან (რომელმაც ამ რამდენიმე წლის წინ რესოტრანში უამრავი მოწმის წინაშე მოკლა ნიკა უჩანეიშვილი) აწარმოებდნენ სხვადასხვა მოლაპარაკებებს. ეს რა თქმა უნდა ყველა პოლიტიკოსს და ყველა პარტიას არ ეხება, თუმცა მიმდინარე მოვლენების დროს აბსოლუტურად ყველა პარტიამ იზეიმა კონფრომიზმი. ბევრი მათგანი კი ფიქრობს, რომ ეს არასწორია (FB–ზე დააფიქსირეს კიდეც) მაგრამ საჯაროდ ამის თქმას ერიდებიან. ბოლოს და ბოლოს ელექტორატის დაკარგვა არავის უნდა, თანაც იმასაც ამბობენ, რომ თუთბერიძის ამბებში გახვევა არ უნდათ.

თუთბერიძე არამარტო ლიბერალებისა და პოლიტიკოსების პრობლემაა, არამედ “სიმართლისტებისაც.”  თბილისის ფორუმზე გამართული დისკუსიის მთავარი თემა არა თვითონ “ბუასილი” და მისი ვიდეოები იყო, არამედ ის რომ ეს ვიდეოები ზემოთ აღნიშნულმა პიროვნებამ გაავრცელა. “პოლიტიკოსი ამას არ უნდა ავრცელებდეს,” “ხელისფულებასთან დაახლოებული პირია და ეს არ უნდა ექნა” და ა.შ.  ანუ პრობლემა არა ვიდეოებში და არა პატრიარქის “შეურაცხყოფაში,” არამედ თეა თუთბერიძეში ყოფილა.

შეგახსენებთ ნანა ლეჟავას სიუჟეტის ფორმასაც – მისი სიუჟტის დასაწყისში ჯერ თუთბერიძე და მისი ფეისბუქის გვერდი აჩვენეს და მხოლოდ მერე გაგვიმხილეს თუ რა იყო იქ დადებული.

ეს ყველაფერი კარგად ასახავს ქართული საზოგადოების ფსიქოტიპს. ერთი მხარე თავის სიძულვის მიმართავს ერთ კონკრეტულ პიროვნებაზე, ხოლო მეორე მხარე თავის შიშებს ამ პიროვნების ოდიოზურობით და მასთან გათანაბრების სურვილის არ ქონით ამართლებს.  მოკლედ როგორც არ უნდა ვიხტუნაოთ, ჩვენში კვლავაც კარგად არის გამჯდარი კოლექტიური აზროვნება და მასზე დამოკიდებულება.

შედარებითი რეკლამები

ორი თუ სამი დღის წინ, ქორინკის ანონსში მოვკარი თვალი – სიუჟეტი უნდა გასულიყო შედარებით რეკლამაზე, ანონსში კითხვა ასე იყო დასმული: “იცავენ თუ არა სარეკლამო ეთიკას საქართველოში.”

პირველი დავა ამაზე, როგორც მე მახსოვს, 08–სა და 09–ს შორის დაპირისპირების დროს წარმოიშვა. ჰოდა მაშინ ფორუმზე დავწერე თუ რა ხდებოდა ამ მხრივ აშშ–ში და აქაც დავწერ.

შედარებითი ხასიათის რეკლამა, ერთ–ერთი კულტურული შოკი იყო ჩემთვის. აქ მიჩვეული ვიყავი, რომ მსგავსი რამე “არმოსულია.” მაგალითად როცა ბაზარზე მხოლოდ ორი სატელეფონო ოპერატორი იყო (მაგთი და ჯეოსელი), მათ რეკლამებში ერთმანეთს “სხვაგან”–ით მოიხსენიებდნენ. მაგალითად, “ჩვენთან იხდით 3 თეთრს, სხვაგან კი 5–ს” და ა.შ. ჰოდა როდესაც რეკლამაში პირდაპირ ამბობდნენ კონკურენტი კომპანიის ნაკლპოვანებების შესახებ, ძალიან გამიკვირდა და ძლივს შევეჩვიე ამას.

ახლა გთავაზობთ რამდენიმე რეკლამას, რომელიც ძალიან მომწონს და თან შედარებითი ხასიათისაა:

თაიმ ვარნერ კაბელი Vs. სატელიტური კომპანია

ტექსტის თარგმანი: “აი ის რასაც სატელიტში არასოდეს გეტყვიან: “მათ ეზიზღებათ ლეკვები.” ფაქტია! ისინი გახდევინებენ ყოველთვიურ გადასახადს HD სერვისისთვის. ფაქტია! თაიმ ვარნერ HD უფასოა. ეს თქვენ ასობით დოლარის ეკონომიას გაგაკეთებინებთ. ფაქტია! თქვენ შეგიძლიათ ეს ასობით დოლარი ძაღლის საჭმელში დახარჯოთ. ფაქტია! ლეკვებს უყვართ ძაღლის საჭმელი. მაშასადამე, სატელიტს ეზიზღება ლეკვები!”

ბოლოს: “უფასო HD სერვისი, სატელიტს არ აქვს, თაიმ ვარნერს აქვს.”

თაიმვარნერ კაბელი Vs. At&t

ტექსტის თარგმანი: “ეს At&t–ის ბილია (გადასახადის ამონაწერი), ის ძალიან რთულია. რაღაც თავსატეხს ჰგავს, მაგრამ სახალისო არ არის. ბილები არ უნდა იყოს ასეთი რთული. აი სწორედ ამიტომ მაქვს თაიმ ვარნერ კაბელი, მათი ბილები ძალიან მარტივია. ეს როგორ უნდა გაარკვიო საერთოდ? რაღაც გენიოსი უნდა იყო არა?

– ეი მარტინ, რა არის At&t–ის სააბონენტო გადასახადი?

– რავი მე!

– მარტინმაც არ იცის. მარტინმა ჩემი საგადასახდო ბუღალტერია გააკეთა.”

ბოლოს: “მარტივი ბილები – At&t–ს არ აქვს, თაიმ ვარნერს აქვს.”

თაიმ ვარნერს, ისვევე როგორც სხვა კომაპნიებს, უამრავი ასეთი რეკლამა აქვს. ასე რომ მეგონი ეთიკა არ ირღვევა. მგონი მთავარი პრინციპია რომ შედარების დროს სიმართლე იყოს ნათქვამი.

ველ კილმერი და რუსთავი 2

იცით ალბათ, რომ თბილისში, ენდი გარსიას შემდეგ, ველ კილრმერი ჩამოვიდა. მანაც რენი ჰარლინის ფილმში უნდა ითამაშოს.  ეს დეტალები გეცოდინებათ ყველას, ამიტომ აღარ ჩავუღრმავდები.  ამ პოსტის დაწერა ”ერორის” ”ჟურნალიზმის ზეიმმა” გადამაწყვეტინა.  კორესპოდენტმა, რომელმაც კილმერზე რეპორტაჟი მოამზადა, ასეთი რამ გვაუწყა: ”ველ კილმერს მეგა ვარსკვლავობა ფილმ ”ალექსანდრეში” განსახიერებულმა როლმა მოუტანა.”

აჰა, ე.ი. 2004 წლამდე კილმერი მეგა-ვარსვლავი არ ყოფილა და თურმე ეს დიდება მხოლოდ და მხოლოდ მეორე ხარისხოვანი როლის შესრულების შემდეგ ეწვია.

მოდი ახლა მე დავიწყებ იმ ფილმების ჩამოთვლას, რომელშიც ველ კილმერმა შესანიშნავად ითამაშა და ჩემი აზრით სწორედ ამ როლების გამო გახდა ”მეგა ვარსკვლავი.”

პირველი წარმატება ალბათ ფილმი “Top Gun” (1986) არის. სადაც ახალგაზრდა მფრინავის როლი შეასრულა

ტომ კრუზი და ველ კილმერი

“The Doors” (1991) ოლივერ სტოუნის შესანიშნავი ფილმი, ასევე შესანიშნავ ჯგუფზე. ველ კილმერმა ფანტასტიურად შეასრულა ჯიმ მორისონის როლი.

The Doors ფილმის პოსტერი

“Tombstone” (1993) [თუმბსთოუნ და არა ტომბსთოუნ]. ეს ფილმი ვესტერნის ჟანრს განეკუთვნება და კილმერი აქ დოკ ჰოლიდეის როლს ასრულებს. შესანიშნავი ფილმია და კილმერიც შესანიშნავად თამაშობს.

ველ კილმერი და კურტ რასელი

“Batman Forever” (1995)

“Heat” (1995) ყველა დროის ერთ-ერთი საუკეთესო მძაფრსიუჟეტიანი ფილმი. ამ ფილმში კილმერთან ერთად, რობერტ დე ნირო, ალ პაჩინო და ტომ საიზმორი თამაშობენ.

რობერტ დე ნირო და ველ კილმერი

კილმერის შემოქმედებაში 71 ფილმია, უმეტესობა პოპულარული და კარგი საყურებელი ფილმია, ამიტომ აღარ გავაგრძელებ.

მოკლედ, პრობლემა იმაში არაა, რომ ჟურნალისტმა ზეპირად არ იცის ველ კილმერის შემოქმედება, იქნებ ის ”პიზდეც ინტელექტუალია?” და შვედური, ჩეხური, იტალიური და პოლონური კინემატოგრაფიის ფანია? შეიძლება… მაგრამ ჩემი აზრით, როცა ადამიანი რაღაცაზე ან ვიღაცაზე აკეთებ სიუჟეტს, უნდა მოემზადო.  მასალის მომზადება კიდევ სულ ადვილად შეიძლება.

შედიხარ ისეთ საიტზე როგორიცაა http://imdb.com, ან თუ ეს საიტი არ იცი,  გუგლზე და წერ Val Kilmer – ჰოდა შედეგიც სახეზეა, დაჯექი, გადახედე (სულ 10 წუთი შეიძლება წაგერთვას) და მოამზადე სიუჟეტი ნორმალურად.

New Media Forum

ამ თემაზე თითქმის ყველა ბლოგერმა დაწერა და არც მე ჩამოვრჩები, თუმცა მშრალი ფაქტები არ მინდა ამ შემთხვევაში, უფრო შთაბეჭდილებებს და თავგადასავლებს შემოგთავაზებთ.

მცირე ინფო: ნიუ მედია ფორუმი გაიმართა მთაწმინდის პარკში, სადაც ჩატარდა სემინარები ბლოგინგის და ზოგადად ახალი მედიის შესახებ.

მე და ყვავას თავიდან დაგვეზარა, მაგრამ მერე გადავწყვიტეთ დარეგისტრირება, მედია-ფორუმის საიტს მივაშურეთ და აპლიკაციაც შევავსეთ. ფორუმზე დასწრების მიზეზად ყვავამ ”მშია” ჩაწერა, მე – ”მეც მშია.” ბლოგინგის გამოცდილების გრაფაში, ყვავამ – ”კაი ბლოგერის და ვარ,” მე ”კაი ბლოგერი ვარ და ყვავა ჩემი დაა” ჩავწერე.  თავიდანვე ცხადია, რომ მთლად მეტად ტრაკში პერო გარჭობილები არ წავსულვართ ამ კემპზე, ჰოდა ”ჯიგრულადაც გავისწორეთ.”

ჰო მანამდე გამომსვლელთა რეგალიებზე ვიკაიფეთ ერთი ნახევარი საათი.

სვითის, მაგალითად,  12 სტატუსი ეწერა, ყველა ზეაღმატებით ხარისხში, წიპა (ანუ ზუსტად არ მახსოვს :დ )- ყველაზე თორმეტ გოჯა ბლოგი, პროფესიონალი შვეიცარი, წარმატებული ნაბოლარა, ყველაზე პოპულარული მსხვერპლი, მალტის ორდენის რაინდი და კოსმოპოლიტენის ინტერნეტ-ელჩი.

12-ში დილას, რესპუბლიკის მოედანზე მივერჭეთ ორივე და ”ქართული ჟურნალიზმის ზეიმს” დავესწარით ავტობუსში მგზავრობისას, ხანდახან ”ინტელექტის ზეიმიც” იმართებოდა – ოღონდ მხოლოდ მცირედი კერები იყო. ძირითადად ”ჟურნალიზიცირების” მოწმენი გავხდით.

აქვე უნდა აღინიშნოს მეგობრებო, რომ ”დვორსკის ბავშვობა მითია” – როგორც აღმოჩნდა ყველა ბლოგერს ბავშვი ეგონა. ჰოდა არაა ბავშვი, ნუ ბიძაც არ ეთქმის, პრინციპში არც მილფი (თუ ეგ სხვაა ვაბშე…), მოკლედ დვორსკი არის ”შეუცნობელიზმის ზეიმი.” :D

გახნის შემდეგ ხალხი გაიფანტა, მე და ყვავა სვითისთან (მაგას არ ვლინკავ ისედაც ყველაზე პოპულარულია :დ) დავრჩით; პროგრამაში ჩახედვის შემდეგ გადავწყვიტეთ რომ ყველაზე კარგი ნიადაგი იქნებოდა იმისათვის, რომ გვეხალისა.  როგორც ყველთვის მე და ყვავას ალღომ არ გვიმტყუნა, მოვიმარჯვეთ კალმები და ბლოკნოტები და დავიწყეთ ჩაწერა – ნუ სვითიმ ბევრი ”სატოპკე” მოგვცა მე და ყვავას და ჩვენ ამას ვინიშნავდით, მერე ჩვენს კომენტარებს მივაწერდით და ერთმანეთს ვანახებდით, შედეგად ძლივს ვიკავებდით სიცილს და ერთი ორჯერ ძალიან ცუდი თვალებით გამოგვხედეს სხვა მსმენელებმა.  ნუ რა გვექნა, ძალიან კარგ ხასიათხე ვიყავით და თან ახალი გაღვიძებულები, ენერგია მოზღვავებულები და ა.შ.  მოკლედ სვითის პრეზენტაციამ კარგად ჩაიარა, ნუ ჩვენთვის – იმედია სვითისთვისაც :)

შემდეგ იყო ლანჩი, სადაც ჩავხეთქეთ, ვიხორხოცეთ, ვიღლიცინეთ, ვიმხიარულეთ და ა.შ. მეორე დღეს ქაბაბი არ გვაჭამეს, ვერ მივუსწარით და ეტყობა ვინმე ჩვენზე დამშეულმა გაძოვა იქაურობა.

მოკლედ კარგი იყო, ბევრი ვიმხიარულეთ, საჭირო ინფორმაციაც მივიღეთ, ჩავსკდით, კაი ხალხი გავიცანი(თ), ზოგს უფრო დავუახლოვდი(თ), ახალი იდეები გაგვიჩნდა მე და ყოვეს ნი2თან დაკავშირებით და ეგ იყო რა.

შემდეგ კემპზე მეც გავაკეთებ რამე პრეზენტაციას, ყვავასთან დუეტშიც კაი იქნებოდა რამე მსგავსის გაკეთება და ა.შ.  ამაზეც მქონდა იდეა და თავიდან მინდოდა, მაგრამ მერე მაინც თავი შევიკავე, იმ მიზეზით, რომ ბლოგ კემპი და მსგავსი ღონისძიებები მარტო ყურმოკვრით ვიცოდი რა იყო. ჰოდა ძალიან მომეწონა, კარგი აურა ტრიალებს – თუ ჟურნალიზმის ზეიმს არ ჩავთვლით -  გაასწორა!

ჰო, გარდა ამისა გაიხსნა ახალი ქართული ბლოგ კატალოგი, სადაც 120 ბლოგია უკვე დარეგისტრირებული. ჰოდა, დღეს, მე და ყვავა დავსხედით და ამ კატალოგის ფუნქციით, რომელიცაა Random post (მთელი კატალოგიდან აგდებს სხვადასხვა ბლოგერის მიერ, სხვადასხვა დროს დაწერილ პოსტებს), ამოვყარეთ პოსტები და სულ მინუსები ვუწერეთ მათ ავტორებს :დ ამ პროცესში ასეთ რეპლიკებს მოისმენდით: ”ჩაძირე ყვავ! ფლეშის საათი უყენია,” ”ჩავძიროთ! კონტენტი არ უვარგა,” ”ჩავძიროთ! ტრანსლიტით პოსტავს,” ”… რუსულად წერს,” ”რომ გადახვალ ჩამძირე” და ა.შ.  დაახლოებით 40 წუთი ”ვპროცესირებდით” და ”ჩაძირვის ზეიმი გვქონდა.” ბოლოს კი ვინანეთ, რომ ეს ყველაფერი ვიდეოზე არ ჩავწერეთ, თორემ საუკეთესო ვიდეობლოგპოსტი გამოვიდოდა :((((( ეჰ!

პ.ს. ყვავა ჩამძირე!

იხდით თუ არა ავტობუსში ფულს?

ეს შეკითხვა დიდი ხნის წინ დაისვა თბილისის ფორუმზე.
გამოიკითხა 698 ადამიანი (ზოგადი სურათისათის შესაქმნელად საკმარისი რაოდენობაა). ცდომილება შეიძლება იყოს 4-5%.

აი შედეგები:

გამოკითვის შედეგები

თემა არ წამიკითხავს, მხოლოდ გამოკითხვას დავჯერდი. დარწმუნებული ვარ მენტალიტეტის პრობლემაზე იქნება ლაპარაკი მთელი 30 გვერდი. პირადად მე ვფიქრობ, რომ როცა საზოგადეობაში ასეთი კითხვა იბადება უკვე ტეხავს – რა ვიცი, ეს ჩემი აზრია.

ბევრი რომ აღარ გავაგრძელო, დღეს ბლოგერებთან შესახვედრად წავედი და ავტობუსით მგზავრობა გადავწყვიტე. უბანში გასვლისას ჩემმა ერთ-ერთმა მეგობარმა ხურდები მთხოვა, მეც მივეცი. მერე გამახსენდა, რომ ეს ხურდები ავტობუსისთვის მჭირდებოდა უკან გამორთმევა გადავწყვიტე, 10 წუთიანი საუბრის შემდეგ როგორც იქნა ”გამოვძალე.” მეგობრის არგუმენტი ასეთი იყო: ”ვინ იხდის შეჩემა ავტობუსში ფულს, თუ კონტროლიორი არაა დაიკიდე რა.”

ავტობუსის მოსვლისას, შიგ ორნი ავედით. მეორე მგზავრი პირდაპირ გაემართა სკამისაკენ და ჩამოჯდა; მე აპარატთან მივედი, პატიოსნად გადავიხადე და ბილეთიც ავიღე. ავტობუსის გასვლამდე კიდევ 3 მგზავრი ამოვიდა და არც ერთმა მათგანმა ფული არ გადაიხადა. ანუ იმ მომენტისათვის მგზავრების მხოლოდ 20%-ს ჰქონდა ფული გადახდილი.

გადავწყიტე დავკვირვებოდი, აჭარამდე (იქ მივდიოდი) რამდენი მგზავრი გადაიხდიდა. ჩემს გარდა მხოლოდ ერთმა ადამიანმა აიღო ბილეთი და ისიც პლასტიკური ბარათით, დანარჩენებს თავი არ შეუწუხებიათ. თუმცა ერთი ორი მგზავრი ფულით ხელში ამოვიდა, მაგრამ რომ დაინახა რომ კონტროლიორები არ იყვნენ, ხურდა ჯიბისაკენ გააქანეს. მოკლედ აი ასე – დაახლოებით 30 მგზავრიდან – მგზავრობის საფასური მხოლოდ ორმა გადავიხადეთ.

ახლა წარმოვიდგინოთ რამდენი უჯდება ქალაქის მუნიციპალიტეტს მგზავრების უფასოდ სეირნობა. ფული, რომელიც წესით ავტობუსებიდან უნდა შევიდეს და მოხმარდეს ამ ავტობუსების კეთილმოწყობას, ტექნიკურ გამართვას, საწვავით უზრუნველყოფას, მძღოლების ხელფასებს და ა.შ., არ შედის. ანუ მერია თავის ხარჯებით აკეთებს ამ ყველაფერს. ლოგიკურად კი ეს დამატებითი ხარჯი, რაღაც სხვა სფეროს აკლდება და საერთო ჯამში ისევ მოქალაქე ზარალდება.

პრობლემის გადაჭრა მარტივად შეიძლება, მერიამ უნდა აიყვანოს ახალი კონტროლიორები და ყველა ავტობუსს მიუჩინოს – თავისი. ამ სფეროში სტუდენტების დასაქმება შეიძლება ან ზოგადად მოქალაქეების. ახალი სამუშაო ადგილებიცაა და ამოღებული თანხები ამ თანამშრომლების ხელფასებსაც გასწვდება.

ჩვენ გვაპატიეთ 20 წლიანი წარუმატებლობა

გუშინ საქართველოს ფეხბურთის ნაკრები ისლანდიის ეროვნულ გუნდს ეთამაშა და 3-1 წააგო. ამ წაგებაზე სრულ პასუხისმგებლობას ვიღებთ გულშემატიკვრები, რა ვიცი – ნიკა ქავთარაძეს რომ ჰკითხო ყველაფერი ქართველი ფანების ბრალია და ფედერაციას, ფეხბურთელებს, მწვრთნელებს,  არანაირი ბრალი არ მიუძღვით ამ ყველაფერში.  აგერ რეზო ძოძუაშვილს (პროლეტარებში ცნობილს როგორც ”მიხიჩა”) რომ ჰკითხო, ჟურნალისტებმა დაანგრიეს თურმე ფეხბურთი. მოკლედ ყველა ერთმანეთს აბრალებს და პასუხისმგებლობის აღება კი არავის უნდა. ამასწინად ტელევიზიით გასულ სიუჟეტს, რომელშიც ქართულ ფეხბურთში არსებულ კორუფციაზე ისაუბრეს, თბილისის ფორუმზე თემის გახსნა მოჰყვა, სადაც ერთ-ერთი იუზერი ”ნაციონალებს” მოუწოდებდა გამოცდილ ხალხს ნუ შეესიეთ და ჭკუას ნუ ასწავლითო. ერთმანეთის ჯინაზე ყველაფერს აიტანს ეს ხალხი.

იტალიასთან მარცხის შემდეგ ნიკა გილაურს უსაყვედურებია ნიკა რურუასთვის, რა ხდება ქართულ ფეხბურთშიო – ისე მალტასთან და მოლდოვასთან წაგების მერე რატომ არ გაუჩნდა ეს კითხვა პრემიერს? თუმცა რა მნიშვნელობა აქვს, სჯობს გვიან ვიდრე არასდროს. თუმცა ის უფრო კარგი იქნებოდა გილაურს იმაზე დაესვა შეკითხვები, როგორ გადაწყდა ახალკაცის გაპრეზიდენტება სამთავრობო კაბინეტებში და როგორ მოახერხა გამარჯვებულმა ნემსაძემ ნახევარ საათში გუნების შეცვლა და პოსტიდან გადადგომა. კარგი იქნება პრემიერი იმითაც თუ დაინტერესდება, როგორ ჩამოიარეს სხვადასხვა ფეხბურთელებმა მოლდოვასთან თამაშის წინ ნაცნობ მეგობრებში და როგორ ისესხეს დიდი რაოდენობის თანხები, რომლებიც 3-4 დღეში გადაიხადეს და თვითონაც კმაყოფილები დარჩნენ. თბილისი პატარა ქალაქია და არაფერი იმალება.

ისე საინტერესოა ნიკა ქავთარაძე რომელ ქართველ გულშემატკივარს აბრალებს ამ 20 წლიან წარუმატებლობას, საქართველოს ნაკრებს გულშემატკივარი ფაქტიურად აღარ ჰყავს (თუ ნიკა ქავთარაძეს არ ჩავთლით). ისე ერთი კომიკური ამბავი მახსენდება, წინა მსოფლიო ჩემპიონატზე თბილიში სხვადასხვა ნაკრებების ფანკლუბები გაიხსნა, ჰოდა სხვა გულშემატკივრებთან ერთად ამ ფანკლუბებში საქართველოს ნაკრების წევრებიც დადიოდნენ და გულითადად ”ბალელშიკობდნენ” თავიანთ კოლეგებს. არადა რომ არ შეეძლოთ და დებილები იყვნენ კიდე აიტანდა კაცი ამ ყველაფერს, მაგრამ…

არ ვიცი რას შეიძლება ეს ყველაფერი დაბრალდეს, პირველ რიგში ალბათ ფეხბურთელების უამბიციობას, ბევრ მათგანს ერთი სული აქვს როდის გადავა მახაჩკალას ან ბაქოს გუნდში, რომ შედარებით მაღალი ხელფასები ქონდეთ. ანდაზა – ყველა ჯარისკაცი გენერლობაზე ოცნებობს, საქართველოს ნაკრების წევრებს და ზოგადად ქართველი ფეხბურთელების უმრავლესობას არ ესადაგება.

ეჭვი მაქვს ახალგაზრდა ფეხბურთელებსაც ისევე აქვთ ქართულ ფეხბურთზე ხელი ჩაქნეული როგორც გულშემატკივარს, ჰოდა შესაბამის შედეგსაც მივიღებთ როცა ეს თაობაც წამოიზრდება, ისინიც მხოლოდ გაქცევაზე იფიქრებენ.

ქართველმა გულშემატკივარმა მაშინ მიჰქარა, როცა ფედერაციის არჩევნების ამბები ჩაყლაპა. მაშინ უეფასგან და ფიფასგან უნდა მოგვეთხოვა საქართველოს ნაკრების და ქართული კლუბების დისკვალიფიკაცია საერთაშორისო ტურნირებიდან, ასე 4-5 წლით (უკვე 3 თუ 2 წელი გასული იქნებოდა), ფეხბურთის ფედერაციაც ჭკუას ისწავლიდა, მთავრობაც და ფეხბურთელებიც. წარმატების მისაღწევად და ავადმყოფის მოსაბრუნებლად ამ შემთხვევაში მსხვერპლი იყო საჭირო, მაგრამ ყველამ ყველაფერი დაიკიდა. თუმცა რომც არ დაეკიდებინდა და ფედერაციის წინ აქციები გამართულიყო, იქაც სააკაშვილის გადადგომამდე და მეთიუ ბრაიზამდე მივიდოდა საქმე.

ვუსურვებ ბულგარეთის ნაკრებს გამარჯვებას, მინიმუმ 3 ბურთის სხვაობით.